Elk jaar maakt de KLPD in de tussenuurtjes een lijst op met de top 10 grootste ergernissen in het verkeer. Constante in deze lijst is het niet of onjuist gebruiken van de richtingaanwijzer.
Jaar op jaar vinden we de usual suspects terug in de betreffende lijst. Het zijn eigenlijk vooral de langzaam rijdende mensen die naar de hard rijdende mensen wijzen en andersom. De lijst wordt echter opgemaakt om vast te stellen waar de prioriteiten van de verkeerspolitie elk jaar komen te liggen en dat lijkt ons een goede zaak.
Constante in deze lijst is dus het niet of onjuist gebruiken van de richtingaanwijzer. Dat pookje wat achter het stuur zit niet of verkeerd gebruiken, om aan te geven dat je iets anders wilt doen dan rechtdoor rijden, blijkt een enorme frustratie. Een frustratie die sinds 2010 gestaag aan een opmars bezig is in de ranglijsten. Een overtreding waar, aldus de politie, meer en meer prioriteit op zou komen te liggen.
Onze verbazing is echter groot als we moeten constateren dat het tegendeel waar blijkt te zijn. De boete wordt bijna nooit uitgeschreven. In het ergste geval ontvangt de persoon die te lui, of simpelweg te dom is om zijn richtingaanwijzer uit te zetten een waarschuwing. Dat zal ze leren. We constateren zelfs dat bij het wegrijden van de staandehouding waarbij die waarschuwing gegeven wordt, het gebruik van een richtingaanwijzer vaak nog te moeilijk is. Het lijkt oprecht of deze mensen te dom zijn om te poepen, en of het de politie niet interesseert.
Waar hard rijden of bumperkleven met name bij een bepaalde groep mensen voorkomt, lijkt “knipperlethargie” in alle klassen sterk vertegenwoordigd. Van het petje tot de huismoeder, van leaserijder tot zondagsrijder; er heerst een collectief gevoel dat men alleen is op de weg. Dat is geen aanname, dat is daadwerkelijk één van de meest gehoorde verklaringen. “Ik doe het normaal wel, alleen niet als ik alleen op de weg ben.” Maar wij zien het, de politie ziet het, u bent dus niet alleen op de weg, anders hadden wij het niet gezien! Het is zo simpel, zo duidelijk, maar toch is het schijnbaar niet genoeg om een boete te schrijven en voor één keer duidelijk te maken dat hoewel het misschien écht heel moeilijk is, men toch moet proberen dat pookje te gebruiken. Ga desnoods eens op een parkeerplaats staan en oefen het. Pookje omhoog is naar rechts, pookje omlaag is naar links. Probeer dat voor het wegrijden even, en voor je het weet wordt het een automatisme en vraag je je af waarom je het ooit zo moeilijk vond.
Die dag zal waarschijnlijk nooit komen, en zo staan we elke keer weer met z’n allen, midden op een doorgaande weg stil omdat iemand het teveel moeite vond om z’n richtingaanwijzer uit te zetten omdat hij wil parkeren. Of we staan stil voor een rotonde omdat iemand het niet nodig vond om dat pookje omhoog te tikken en aan te geven dat hij of zij de rotonde wil verlaten. Het diep egocentrische gedrag zal nooit afgeleerd worden, want het heeft geen consequenties. Geen boetes, geen ongelukken, geen gevolgen en dus geen verandering. Wij snappen het echt niet, zet een agent bij een willekeurige rotonde en het begrotingstekort is zo weg, maar het gebeurt niet. De huidige situatie is dan ook dat dit gedrag door veel mensen begroet wordt met toeteren en een middelvinger, en op die manier helpen we samen de nummer 2 van vorig jaar (Agressie in het verkeer) waarschijnlijk naar de eerste plek.
Moest ik even kwijt.
[via autoblog.nl]
Jaar op jaar vinden we de usual suspects terug in de betreffende lijst. Het zijn eigenlijk vooral de langzaam rijdende mensen die naar de hard rijdende mensen wijzen en andersom. De lijst wordt echter opgemaakt om vast te stellen waar de prioriteiten van de verkeerspolitie elk jaar komen te liggen en dat lijkt ons een goede zaak.
Constante in deze lijst is dus het niet of onjuist gebruiken van de richtingaanwijzer. Dat pookje wat achter het stuur zit niet of verkeerd gebruiken, om aan te geven dat je iets anders wilt doen dan rechtdoor rijden, blijkt een enorme frustratie. Een frustratie die sinds 2010 gestaag aan een opmars bezig is in de ranglijsten. Een overtreding waar, aldus de politie, meer en meer prioriteit op zou komen te liggen.
Onze verbazing is echter groot als we moeten constateren dat het tegendeel waar blijkt te zijn. De boete wordt bijna nooit uitgeschreven. In het ergste geval ontvangt de persoon die te lui, of simpelweg te dom is om zijn richtingaanwijzer uit te zetten een waarschuwing. Dat zal ze leren. We constateren zelfs dat bij het wegrijden van de staandehouding waarbij die waarschuwing gegeven wordt, het gebruik van een richtingaanwijzer vaak nog te moeilijk is. Het lijkt oprecht of deze mensen te dom zijn om te poepen, en of het de politie niet interesseert.
Waar hard rijden of bumperkleven met name bij een bepaalde groep mensen voorkomt, lijkt “knipperlethargie” in alle klassen sterk vertegenwoordigd. Van het petje tot de huismoeder, van leaserijder tot zondagsrijder; er heerst een collectief gevoel dat men alleen is op de weg. Dat is geen aanname, dat is daadwerkelijk één van de meest gehoorde verklaringen. “Ik doe het normaal wel, alleen niet als ik alleen op de weg ben.” Maar wij zien het, de politie ziet het, u bent dus niet alleen op de weg, anders hadden wij het niet gezien! Het is zo simpel, zo duidelijk, maar toch is het schijnbaar niet genoeg om een boete te schrijven en voor één keer duidelijk te maken dat hoewel het misschien écht heel moeilijk is, men toch moet proberen dat pookje te gebruiken. Ga desnoods eens op een parkeerplaats staan en oefen het. Pookje omhoog is naar rechts, pookje omlaag is naar links. Probeer dat voor het wegrijden even, en voor je het weet wordt het een automatisme en vraag je je af waarom je het ooit zo moeilijk vond.
Die dag zal waarschijnlijk nooit komen, en zo staan we elke keer weer met z’n allen, midden op een doorgaande weg stil omdat iemand het teveel moeite vond om z’n richtingaanwijzer uit te zetten omdat hij wil parkeren. Of we staan stil voor een rotonde omdat iemand het niet nodig vond om dat pookje omhoog te tikken en aan te geven dat hij of zij de rotonde wil verlaten. Het diep egocentrische gedrag zal nooit afgeleerd worden, want het heeft geen consequenties. Geen boetes, geen ongelukken, geen gevolgen en dus geen verandering. Wij snappen het echt niet, zet een agent bij een willekeurige rotonde en het begrotingstekort is zo weg, maar het gebeurt niet. De huidige situatie is dan ook dat dit gedrag door veel mensen begroet wordt met toeteren en een middelvinger, en op die manier helpen we samen de nummer 2 van vorig jaar (Agressie in het verkeer) waarschijnlijk naar de eerste plek.
Moest ik even kwijt.
[via autoblog.nl]
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire